Dön baba dönelim

Küçükken kendi etrafımda dönmeyi severdim.
Kendimi kaybedip bitkin düşene kadar.
Midem bulanırdı.
Başım dönerdi.
Ben dönerdim.
Hızlı...Daha hızlı.
Dünya dönerdi.
Hiç olmadığı kadar hızlı...
Sonra, öylece yatardım yerde.
Dünyanın döndüğünü bi tek o anlarda hissedermişim gibi gelirdi...
İşte öyle bişey.
Hep kendi etrafımda döniyim ben.
Dünya dönsün.
Başım da.
Durduğunda sonra,
başın dönmediğinde
Dünya dönmüyomuş gibi gelir bazen.
Korkarsın.
Ama soora yeniden döner.
Çünkü senin için durmuştur aslında
bi anlık sadece.
Soora başın yeniden döner.
Hep başımız dönsün.
Hep dünya dönsün.
Ama hızlı dönmesin.
O zaman, zaman çabuk geçer.
Çabuk ölürüm diy mi?
Yavaş yavaş dönücem.
Slow motion life :)