Herkes ve hiçkimse için...

bu kocaman sehirde ben minicik kaldim.Insanlar,duvarlar,bu aptal plaza..hersey üstüme geliyor.Bi cikis yolu ariyorum ama hic kapi yok,sadece duvarlar...Mucize gibi gelmisti hersey basta...ama simdi hicbisey olmadiginin farkindayim.Bi tür denemeydi belki de...Bu benim basarisizligim degil ki bunu anlatamiyorum,babam bile beni anlamaya calismiyor,en cok ta bu koyuyor bana..Onlarla konusmam gerekenleri konusamiyorum.Cünkü hayatimda ilk kez-ki cok daha korkunc olaylar yasadik-ailemle konusmak canimi acitiyor,tam pes etmisken,aptal gözyaslari dökmekten baska bi yol bulamamisken,caresizken onlari aradim ve simdi daha kötüyüm.Bunun onlarin caresizliginden kaynaklandigini biliyorum,suclayamiyorum bu yüzden...Ilk kez belki benden daha güçsüz orda o kocaman adam...Hani herseyin üstesinden gelir dedigim,yillarca gözümde yücelttigim adam.O kadar caresiz ki bana güç bile veremiyor.Ve ben simdi ucsuz bucaksiz bi okyanusun ortasina firlatilip atilmis herhengi biseyim.Balik bile diilim,cünkü oraya ait diilim,yine de yüzmeye cabaliyorum inatla,ama olmuyor.Bi tek O var yanimda elimden tutan.Suyun üstünde kalmaya calisiyorum böylece...Yine de bogulmami önleyemiycek...Gerekirse bogulurum,bu cok bile bana...bu kadar 'cok' olmamisti hicbisey bi anda...simdi yok olucak...
hayatim boyunca hicbisey bu kadar zor olmamisti.
ölesiye korkuyorum.