sweet&sour

iyiydim hem de cok.stereoyla konusurken hiç içimin acimadigini farkettim,direndim tüm söylediklerine,davranislarina,üzülmedim bile onun için...
çünkü benim bi "dogru"m vardi..Ve bunu hissettigim an hiç üzülmedigimi-onun için bile olsa-gercekten mutlu hissettim..Yakaladigim sey icin..
Sonra kisa bi konusma..Kendimde nefret ettigim o özellik yukarilara firladi.Bazen içimde bi spiral dönüp duruyo,elim ayagim tutmuo hic,nefesim kesilcek gibi oluyo...Biliyorum bunu yapmamaliyim...iste o aradi simdi...akli bende kalmis ben bi tuhaf konusunca...biliyorum,ben de hoslanmiyorum bundan,ki bana yapilmasi beni de rahatsiz eder ama bu tedirginlik... belki en sevdigi oyuncagini paylasmak istemeyen kücük bi cocuk gibiyim,belki tek cocuk olmam yüzünden..Bencil miyim?Sanmiyorum..Aksine..herseyimi karsiliksiz paylasirim ben deger verdiklerimle,hatta bundan acaip keyif alirim,'sunmak'tan...Ama bu bahsettigim sey benim icin özel olan seyler icin gecerli.Mesela beni büyüleyen bi kitap okudugumda,harika bi müzik kesfettigimde onlari kimse bilmesin sevmesin istiyorum,herkes cok sevdigindey se tamamen reddediyorum onlari.Ama onlarda buldugum seyi anlayabilicek birileriyle carpistigimda bütün kitaplarimi,bütün oyuncaklarimi verebiliyorum onlara.
...
Bu bi güven sorunu degil bundan eminim.Öyleyse ne?Beni rahatsiz eden,dönem dönem kemiren o seyin nedeni?
O ysa bana karsi o kadar iyi ki,Yapma dediginde bile bana göre yapmaman gerekiyor ama yine de yapmak istersen seni anlarim diyor hep,ben de öyle olmak isterdim,bazen basariyorum bunu.
sadece deniycem.
isim bitti..ev(im? bile yazamiyorum)e dönücem,hic istemiyo canim,himm aciktim bi da galiba...