Herkes ve hiçkimse için...

çok korktum...bişi oldu diye sana ve diğer sevdiklerime...uzaktım bi de..sadece sesleri duydum radyodan...sonra sesini duydum..rahatladım biraz...
Nasıl bi yerde yaşıyoruz ki...yarın diye bişi yok...Her an herşey olabilir...İşte o zaman kendime dert ettiğim şeylerin nasıl da boş ve gereksiz olduğunu gördüm.Orada bi anda hayatlar dururken....
Ama insan kendini engelleyemiyor...Kendimi içine patlayıcı yüklü bi kamyonet çarpmış ingiliz konsolosluğu gibi hissetmek olağan birşey artık benim için..Sadece içimdekileri canlı tutmaya çalışıyorum...
Aslında o kadar kolay ki iyi hissedebilmem,mutlu olabilmem...Kötü hissedebilmemin de bi o kadar kolay olduğu gibi...Kendimi sürekli bişeylere benzetiyorum...giderek manik depresifleşen bünyem sweet&sour tavuk sosu modunda dolaşıyo...gülücükler saçarak bazen...bazen susarak,somurtarak
hepimize ışık...biraz daha!