Herkes ve hiçkimse için...

annemle kavga ettik..kavga diil de aslında surat asıyoruz karşılıklı...odamda yazıp çiziodum gece...kapıyı açmaya çalıştı ben de bağırdım biraz...o da odasına gitti kapısını çarptı filan...Sonra sabaha kadar uyuyamamış...Ama bu ilk kez olmuyo...bu kadın benim yaşam alanıma saygı duymadı ki hiçbizaman..kapı vurulmaz,gelme desem bile içeri dalınır pat diye.Onlarla yaşıyo olabilirim ama bu hiç kendimle kalmak istemediğim anlamına gelmiyo ki..Zaten uyanık olduğum bütün vakitlerde onlardan başka tek bi allahın kulunu görmüyorum.bunalıyorum...hiçkimseyi görmek istemiyorum bazen...
kendimle kalmak..kendimle konuşmak...sadeceyazmak,çizmek,dinlemek,okumak,
satırların,melodilerin arasında kaybolmak istiyorum...
sonra üzüldüm ona bağırdım diye konuşmaya çalıştım sabah..hala diyo ki e ben baktım telefonla konuşmuyodun...sanki bi insanın kapısını kapama hakkına sahip olduğu şey telefonla konuşmakmış gibi...iyice çileden çıktım ben de...24 yaşına giricem nerdeyse,kendime ait bi dünyam var benim,bunun saygı duyulması gereken bişey olduğunu nasıl anlayamaz bir insan ki...o da odasına gidip kapısını kapatsa ben de girmem yani,kapıyı çalarım ya da...o zaman kapıların ne anlamı var ki...kapısız,duvarsız yaşasaydık,mahremiyet diye bişi hiç olmasaydı...alışamıyorum işte ebeveynlerle yaşamaya...6 yıldır ayrıydım onlardan...yani ben bütün yazdıklarımı paranoyakça bi şekilde saklamak zorunda değilim ki...okudu okuycak diye kaç yıllık günlüğümü yakmıştım eskiden anımsıyorum...herşeyim ortada olabilir ama bu bakmasını gerektirmiyo....kapımı kapamış olabilirim...ama bu kendimi öldürüceğim ya da ateşle oynayıp yangın filan çıkartıcağım anlamına gelmiyo...Sakince(yani sakin olmaya çalıştım ama zor tuttum kendimi) anlattım bişeyler,düşün dedim sadece...umarım düşünür ve bana hak verir...