Herkes ve hiçkimse için...

Sana saygı duymuştum sırf bana karşı gerçekten dürüst olduğuna inandığım için....Kararının doğruluğuna inanmasam da senin doğruna saygı duydum...Ama bugün bir aydan sonra ilk kez sesini duydum ben,hem de bunu söylerken duydum...Başka birinin yerime tercih edildiğini...Daha o zamanlarda hem de...Hayatım boyunca ilk kez başıma geliyor bu...Ve kaldırabilmem gerçekten zor...Zaman alacak...Bi yönden hem daha zor hem de daha kolay...Bunun bi gün olabileceği gerçeğini aklıma getiriyordum...Getirdikçe de deliricek gibi oluyordum...Sana en yakın olabileceği,tenine dokunabileceği....düşündükçe içimi ürpertiyordu.Ama bugün bunu duyduğumda içim tuhaf bi şekilde rahatladı....Çünkü kafamda bitmeyen çelişkiler vardı ilişkimizle ilgili...Ama şimdi rahatım..Artık olanların gerçekliğini(ya da gerçekse bile kutsallığını) sorgulamıycam ben...Çünkü ben bunu BÜYÜ sanmıştım...Ve insan büyülenirse başka hiçbişeyi önemsemez,görmez.Senin için gerçek olabilir evet ama büyü olmadığını artık biliyorum...Bu kabullenmemi kolaylaştıran kısmı...
Ama zorlaştıran sana duyduğum inancı ve saygıyı azaltması...Bana en büyük korkum seni bi gün incitmek demiştin....İşte bunu yaptın...Kafamda kocaman yaptığım o siyah gölge minicik oldu bugün...Küfürler ve lanetler....bunları hak ettiğini düşünüyorum...Seni çok sevmeme ve tüm bu olan biten saçmalıklara karşın sana değer vermeme rağmen...
Affedilmeyi istiyorsun ...Vicdanının rahatlamasını istiyorsun sen aslında sadece...beni mutlu görmeyi istemen de sırf bu yüzden...Vicdanını sana bırakıyorum ve seni asla bu yaptığın için affetmeyeceğimi bilmeni istiyorum...Aramız nasıl olursa olsun...
Öldürmeyen acı güçlendirir.Bunu söylüyorsun herkes gibi...Ama her incindiğimde biraz daha cesaretim kırılıyor ve bi gün bana tamamen koşulsuz bi sevgiyle uzanabilecek bi eli bile tutma cesaretini bulamamaktan korkuyorum şimdi...Çünkü herşey gerçekliğini yitiriyor gözümde...Çünkü ben artık kelimelere inanmıyor olacağım...Bütün sevgi,aşk sözcükleri anlamını yitirmeye başlıyor...Önemli olan söylemek değil söylediklerini yapabilmek değil mi...
Artık bilmiyorum biri benim için okyanuslardan çıkıp karaya atar mı kendini,güneşin altında kurumaya bırakır mı...transatlantiklerle yarışır mı gerekirse..oksijensiz kalabilir mi...buzdağlarının üzerinden atlar mı sadece güldüğümü görebilmek için...biri için vazgeçilmez olabilir miyim...Birine ait hissedebilir miyim,biri bana ait hissedebilir mi...birine içimi bu kadar sonsuz açabilir miyim...çırılçıplak kalabilir miyim kimsenin yanında...Bu kadar BEN olabilirmiyim...

Birini bu kadar sevebilir miyim?

Umarım...umarım...yürekli biri vardır biyerlerde...henüz karşıma çıkmamış olsa da...
Ama ben çok yoruldum...Verdiğim kadarını bırak yarısını bile alamamaktan yoruldum...Denemekten yanılmaktan,bulmaktan,bulduğunu sanmaktan,yitirmekten yoruldum...
Güneşi avucunda tutup onu sımsıkı tutabilicek şansa sahip olanlar ne yazık ki daha başka şeyler isteyebiliyorlarmış...
Özel olduğumu düşünüyorum...Senin için de öyle olduğumu sanmıştım ama herşeye rağmen umarım onda aradığın huzuru bulursun ve umarım beni kaybetmene gerçekten değecek bi insandır....
yine de herşey olması gerektiği için...

özel not:canımm, caponiponum sana biraz kırıldım ama yine de kızmıyorum çünkü bunu senden duymak canımı daha da acıtırdı.Seni çok seviyorum.