Herkes ve hiçkimse için...

Çarpışmak.Yine...3 yılın ardından ilk kez bu kadar konuşmak.Yeşilliklerde kaybolmak yeniden.Konuşurken yüzüme değen saçları özlediğimi farketmek.
O büyük sonsuz yeşilliği.Ama sözcükler havaya karışmakta,kaybolmakta giderek.
Benden taşıdıklarına bakıyorum.Şaşırıyorum.Oysa ben senden biçbişey taşımıyorum artık.Birlikte yanlışlığa dönüşen iki doğrunun hikayesi bu.Ama sanki hiçbiri olmamış bunların.Hiç evcilleşmemişiz ve ifade ettiğin hiçbişey yok sanki.
Yeni tanışan ve konuşmayı beceremeyen iki sersem gibiyiz.
Cesaretin yok söylemeye.
Ama ben biliyorum.
Bildiğimi biliyorsun.
Gidiyorum.
Kapıyı ardımdan kapayıp.