Herkes ve hiçkimse için...

Dün çok korktum...
O metal kaplı uçan şeydeyken
deliriyorum...
Ölüme çok yakın hissediyorum...
Ellerim terlio
Kanım yavaşça tırnaklarımın
dibine birikio sanki.
Tansiyonum düşüo,
sanki hareket etsem düşücez gibi
put gibi duruyorum öylece...
Hele o ışıkların söndüğü zamanlar.
Herkesin sus pus olduğu
sanki içlerinden bi dua mırıldanıp
ikaz sesinin duyulması ve
ışıkların yanmasıyla birlikte
kimseye sezdirmemeye çalışarak
derin bi nefes alması...
Diyorum ya sanki....
Belki de sadece bana öyle geliyo:)
O an sanki yaşadığım her saniyenin
farkına daha çok varıyorum...
İnanılmaz anlamsız gelio herşey...
Sonra tüm bu hislerden sıyrılmak için
Yarın işe giderken ne giysem,
İlkokuldaki şu gözlüklü çocuun adı neydi
Annem şu çorbayı nasıl yapıodu acıbaa
gibi gereksiz şeyler düşünüyorum...
Tam o sırada zangır zangır titremeye
başlıo uçan şey,
ters giden bişey var diorm.
Bi müddet sonra yere değdiğimizi
farkediyorum,rahatlıyorum.
Eve geliyorum, Alice'le konuşuyorum.
Tam ölmekten korktum bugün çok
zangır zangır titredi uçak derken
birden yer sallanmaya başlıyor.
tavanımdan sarkan şeylerin her biri sallanıyor.
uzun süredir bu kadar şiddetli olmamıştı.
Kendimi bahçeye atıyorum
Ağlıyorum deli gibi...
Çok korkuyorum...
İnsanlar şehirden bize gelio soora kalmaya
Ateş sakinleşmio
ilk kez bu kadar miyavlıo....
Uff feciydi evet...
Bilio musunuz hep bööle bi tür felakette
kazada fln ölücekmişim gibi hissediyorum.
Öyle hastalanıp fln diil.
Deprem,tsunami,trafik kazası,uçak düşmesi
Uzaylı istilası:P fln gibi...
Eh bunu bilebilme fırsatım olmıycak galiba
hiçbir zaman...
Belki bikaç saniye...