Herkes ve hiçkimse için...

3 Gün süren kıskançlık krizinin
ardından Ateş eve döndü.
O arada babamla birbirimizi
yemeye,türlü senaryolar
yaratmaya başlamıştık.
En son gören arka evdeki komşu
olduğundan ve
"mutfağa girip balığımı yedi,
sizin miydi o sarı kedi?" dediğinden
"kesin kadın gıcık oldu vurdu kafasına
öldürdü balığı yedi diye" gibi paranoyalar,
"getirdin elalemin kedisini hayvan kaldıramadı tabi"
suçlamaları,ahh bi geri dönsün sadaka vericem,
dönmesse görür o yavrular doğunca üçünü birden
alıcam eve,kimseye vermiycem,ne yer ne içer
şimdi ühühü,en son biz bebişi severken nasıl da
bakıodu merdivenin köşesinden göz ucuyla"
sayıklamaları,neyse döndü ohh
Ama bebekler olunca naapıcak hiç bilmiyorum.
Kıskançlık duygusu olan bi canlının babalık içgüdüsü
olmaması ne tuhaf...