Vutt vuutt!

Sonunda iyileşiyorum. Burnum akmamaya çalışıyor. Sesim de normale dönmeye çalışıyor ama hala şarkı mırıldanamıyorum. Ay çok çalışıyor, 4 gündür O' nu göremiyorum. Yine hasta olmaktan korkuyorum, dışarı çıkamıyorum. Ay' ı çok özlüyorum çünkü artık sabahları uyandığımda onu da uyandırmıyorum. İşe gittiğimde O' nu görüp gülümseyemiyorum. Sabah için kendime sandviç hazırlarken bir tane fazla yapmıyorum. Bakkala gittiğimde kimseye Kinder Süpriz almıyorum. Mutfağa gittiğimde kimseye metal bardakta 3 şekerli sade kahve getirmiyorum. Odada yalnız kaldığımda dahili hattan kimseyi arayıp "AAAAAyylavvvyuuuuuğğğğ!" diyemiyorum o ıslık çalıp bağıran çirkin hayvancıklar gibi ya da "ay sii ded piıpıl" diye fısıldayıp telefonu kapatamıyorum. Kimsenin monitörüne, klavyesine origamiden kelebekler, melekler yapıp koymuyorum, kimseye sonunda tatlı, şeker şeyler olan treasure huntlar hazırlayamıyorum, artık odamdan bile çıkmak istemiyorum. Yemekte karşıma kimin oturduğunu umursamıyorum. Ama O' nun için ve sonunda kendi işini yaptığı için ve "biz" im için çabaladığını gördüğüm için mutlu oluyorum. Ben de ofisine yeni bağlanan telefonundan O' nu taciz ediyorum :) Başımı yana çevirip kağıttan gemimize ve içine her gün biraz birşeyler ekleyerek sığdırdıklarımıza bakıyorum. Come sail your ships around me and burn your bridges down diyor şarkı. Kocaman gülümsüyorum, çok yol alacağız kağıttan gemimizle biliyorum. Vutt vuttt diyor gemi. Eyvah! yaklaşıyor yola çıkma vakti. Ürperiyorum. Galiba biraz korkuyorum, itiraf ediyorum :) Ben tekneyle yarım saatlik bir yere gitsem kusuyorum, bu kez çook uzun sürecek, ben ne halt ediyorum?Ama Ay'ın kaptan ehliyeti de var, kaptana güveniyorum :P Hem bir GPS' imiz var ki, bizi hiç yanıltmayacak. Taam kaptan açınıs yelkenleri,ben geliyoruuuum!!!