Herkes ve hiçkimse için...

Hayat öyle garip ki…
Her seferinde, yeniden, bazı şeylere hiç akıl sır erdiremiyorum. Öyle şeyler görüyorum ki, her seferinde ağzım açık kalıyor, ellerim titremeye başlıyor, sesim çıkmıyor, bu dünyaya ait olmadığımı düşünüyorum. Kanatlarım ve hârem yok ama bilirim kördür gözler ve hangi uzvuyla baktığı zaman gerçekleri görebilir kişiler...
Bütün bu gökkuşaklarının, büyülü, baş döndürücü, mis kokulu cennet bahçelerinin, masalların, ayın, güneşin ve parlak yıldızların ötesinde bir anda dünyayı griye boyayabilecek koskocaman, içi irin ve kan dolu, keskin dişleri ve ürkütücü bakışlarıyla bana bakan bir canavar var ve infilak etmeye hazır gibi gözüken, leş kokan, çürümüş çöp yığınları…
Ve asla infilak etmeyeceklerini bilmek…
Çünkü onlar her yerde ve dünyanın düzeni böyle.
Ama belki de kötüler olmalı ki iyilik anlam kazanabilsin.
Griler olmalı ki gökkuşaklarını gördüğümüzde yüzümüz gülebilsin
ve karanlık olmalı ki güneşi gördüğümüzde gözlerimiz kamaşabilsin…
Yine de ben denizler yaratıyorum şimdi bir yabancı için. Onunla konuştuğum ve acısına ortak olduğum o 1 saat için. Onu anladığım ve elimden hiçbir şey gelmediği için. Başkalarının neden olduğu tüm bu rezillik ve namussuzluktan dolayı utanç duymak durumunda olduğum için… Birilerinin pisliklerini temizlemek başka birilerinin görevi olduğu için. Ama ben çöpçü değilim. Süpüremem kaldırımlarınızı, sizin gibiler yapacaktır. Sahte, sırıtkan suratlarıyla size güven vermeye çalışacaklardır.
Ah Momo, duman adamlar her yerde…
Çıkış nerede?
Beppo temizleyebilir mi bu pisliği sence?

İyi niyet hepimize.