"Artık gündüzler başka...Karanlık ev içleriyle, güneşten bucak bucak kaçan ara sokaklarıyla, gökyüzüne meydan okuyan dev alış-veriş merkezleriyle şehir!
Artık geceler de başka... Geceyi hiç tükenmeyen ışığıyla hırpalayan, zifiri karanlığa kaçacak delik bırakmayan, sahte ışıklarıyla siyaha ait yaratıkları asla rahat bırakmayan şehir...
Ve başka bir varlık olarak şehrin insanı,
ruhunu arıyor,
nerede, ne zaman kaybettiğine şaşırarak..."
Seyir Defteri'nden
İnsan nasıl da kör oluyor bazen.
Ama çekilince o sahneden,
izleyici koltuğundan bakarken,
her şey öyle pis sırıtıyor ki...
Huzuru bulmak zor olmalı bazıları için…
Tüm o sahteliğin içindeyken.
O'na hiç beddua etmedim,
ama çok acı çektim, bir tek yukarıdaki bilir.
Herkes eninde sonunda hak ettiği yerdedir.
Ve o kadar mutluyum ki
artık.
O yolda yürüseydim
solup, grileşip, ışığımı yitireceğimi
bildiğimden.
Şehrin insanıydı o, zarif ihanetlerin.
Bol dumanlı,
çok alkollü
çok müzikli,
çok insanlı gecelerin.
Gün ışığı almayan yer altındaki evlerin.
İyi ki beni kanatmışsın.
İyi ki sıyrılıp o yaralardan,
bulutlara varmışım,
ait olduğum yere
Aya ulaşmışım
Bir domuz
“Nasıl bir bok çukurundayım ben?”
derse bir gün kendine…
"Neyle beslendin ki" derdin
bir düşünsene...
Gerisi hikaye.
2 yorum:
neden bu kadar kendime yakın duyumsadım bu yazıyı?Birbirine teğet hayatlar görmek neden bu kadar şaşırtıcı?Huzurumu kaçıran bir metin bu, hay aksi!? Hani huzur? Olmasa da olur da...da'sı var işte.kendimi domuz gibi hissediyorum...Ama hiçbir ihanetimde zarif olmayı başaramadım.(yazık bana...)
Biliyor musun ihanetlerin zarif olmayanı makbuldür zaten bence...Karşındakine kendini sorgulamanın acısını yaşatmazsın böylece.Gider.Biter.Acısı kolay diner.Zarif olanlarsa öyle kıyafetler giyerler ki üzerlerine...Karşındakini ne kadar az aptal yerine koyarsan ve ona karşı ne kadar net olursan o kadar az kalp kırarsın.
Hem domuzlar da malum besinden vazgeçip vejeteryan olabilir belki ;P
Işıklı,pırıltılı şeyler!
Yorum Gönder