Herkes ve hiçkimse için...

8.00–18.00’lerden çalınmış tek bir gün, elimizde olan. Yetmiyor ama iyi geliyor. İşten çıkıyorum, çantam zaten hazır, bahçede gelmelerini bekliyorum. İşte oradalar. Sarm ve Ay, Sarm’ın dökülen, külüstür arabasında. Arabaya atlıyorum, 10 dakika sonra tatildeyiz. Sahildeyiz, denizdeyiz, cennetteyiz. Arabaya dönmeliyiz, çünkü güneş batmadan hedeflediğimiz yere gitmeliyiz. Sarm buradaki diğer İngiliz’lere benzemiyor, belki de damarlarındaki yarı doğulu kandan. Her zaman büyük bir sakinlikle konuşuyor, şimdilik elektriğin ve suyun olmadığı küçük kulübesinde yaşıyor ama büyüleyici bir manzaranın çevrelediği kocaman bir arazisi var. Tek başına, bu primitif şartlarda, ahşaptan iki katlı evini inşa ediyor, her gün yavaş yavaş… Kekik çayı yapıyor, güzel bir kül tablası ve sevmeye çalıştığınızda tırnağını etinizde bırakan beyaz, kocaman ve kötü bakışlı bir kedisi var. Yumurta yemiyor, kesinlikle iyi araba kullanıyor, John Lennon’a benziyor, yolda giderken durup, büyük ihtimalle sahibi tarafından terkedilmiş olan köpeği besliyor, frizbinin içine döktüğü suyu içiriyor, köylülerin nasıl olsa birileri daha bırakmış mantığıyla cennetin orta yerine yığdığı çöpleri arabasına doldurup atılmaları gereken yere atıyor ve güzel göğüslü bir Türkçe öğretmeni arıyor. Kerouac kitaplarındaki karakterlere benziyor. Yaptığını bildiğim işler Prada’da yapım asistanlığı, şoförlük, Japonya’da İngilizce öğretmenliği ve şu sıralar ara ara İngiltere’ye gidip yaptığı sanat galerisinde tablo asma, tabloların yerini değiştirme ve etiketleme işi ve kimbilir başka hangileri…
“Chicago’da böcek ilaçlayıcısı, New York’ta barmen, Newark’da mübaşirdi. Paris’te somurtkan Fransız suratlarının geçişini izleyerek kahvehane masalarında oturdu. Atina’da uzo içip, dünyanın en çirkin insanları, dediklerini seyretti. İstanbul’da haşhaş bağımlılarından oluşan bir kalabalığın ve halı satıcılarının arasında gerçeklerin peşinde dolaştı. İngiliz pansiyonlarında Spengler ve Marquis de Sade okudu” ( Yolda’dan)
Sarm bizi patikanın başladığı yere kadar bırakıyor, yürümeye başlıyoruz aşağı doğru, geçen yazdan beri ilk gelişimiz. Ama ama kapılmış bizim evimiz, neyse diğeriyle de idare ederiz. Yunus kocaman olmuş, birkaç insan değişmiş, Joker de gitmiş.
Bolca keyif yapılır, bolca uyunur, bolca yenilip bolca içilir, denize girilir, işte şimdi dönme vaktidir. Dolmuşu mu kaçırdık? Bir kahve içelim öyleyse brownieyle, sonra tırmanalım usul usul, ilk gördüğümüz arabayı durduralım, bir sonraki köye kadar uzanalım, sonra yolun kıyısında kalalım, yürümeye üşenelim, şarabımızı açalım, Sarm’ı arayıp biz yolda kaldııııkkk diye miyavlayalım, Sarm bizi alsın, sahile atsın. Sarm, aslansın!